Showing posts with label Realization. Show all posts
Showing posts with label Realization. Show all posts

Tuesday, July 23, 2024

अविचल ज्ञानी पुरुष | Unmoved Realized Being

 



वसिष्ठ मुनि येथे ज्ञानी पुरुषाचे वर्णन करीत आहेत.  ज्ञानी पुरुष अलिप्त असतो.  तो शांत होतो, असेही नाही.  तो आत आहे, असेही नाही किंवा बाहेर आहे असेही नाही.  तो निष्क्रिय आहे असेही म्हणता येत नाही, तो काही ग्रहणही करीत नाही किंवा तो कर्मामध्येच मग्न होतो असेही नाही.

 

ज्ञानी मनुष्य अज्ञानी मनुष्याप्रमाणे बहिरंगाने व्यवहार करताना दिसतो.  म्हणूनच तो शांत आहे असे म्हणावे तर तो अखंड कार्यामध्ये रत झालेला दिसतो.  तो निष्क्रिय आहे म्हणावे तर तो व्यवहार करताना दिसतो.  परंतु कार्यमग्न असताना सुद्धा तो अतिशय शांत दिसतो.  तो त्याच्या अंतरंगामध्ये आहे म्हणावे तर तो बाहेर लोकसंग्रह करताना दिसतो.  तो बाहेरच्या जगात जनसंपर्कामध्ये आहे असे म्हणावे तर सर्वांच्यामध्ये असूनही तो तेथे कोठेच नसल्याचे जाणवते.  तो कोणाला काही देत नाही म्हणावे तर तोच समाजाला भरभरून देत असतो.  तो कोणाकडून काही घेत नाही म्हणावे तर तो सर्वांची दुःखे घेत असतो.  राघवा !  ज्ञानी पुरुष कर्म करतो की करीत नाही, तो काही घेतो की घेत नाही, या कशाचेच वर्णन करता येत नाही.  कर्म करताना तो अज्ञानी पुरुषाप्रमाणे "मी कर्ता" असा भाव निर्माण करीत नाही.  तसेच कर्माचे फळ उपभोगताना त्यामध्ये आसक्तही होत नाही.

 

हे रामा !  असा हा ज्ञानी पुरुष गेलेल्या वस्तूची उपेक्षा करतो.  प्रारब्धाप्रमाणे प्राप्त झालेली वस्तु स्वीकार करतो.  जी वस्तु मिळाली नाही, त्या वस्तूची तो अपेक्षा करीत नाही आणि जी मिळाली आहे त्याचा तिरस्कारही करीत नाही.  तो क्षुब्ध होत नाही किंवा कधी अक्षुब्धही होत नाही.  याउलट अज्ञानी पुरुष मात्र मिळाले तरी आणि न मिळाले तरी दुःखीच असतो.  त्याला अनपेक्षित मिळाले तरी दुःखी होतो आणि त्याच्या अपेक्षा पूर्ण झाल्या तरी तो अतृप्तच असतो.  मात्र ज्ञानी पुरुषाच्या मनामध्ये कोणतेही विकार उत्पन्न होत नाहीत.

 

ज्याप्रमाणे पावसाळ्यात समुद्रामध्ये शेकडो नद्यांनी प्रवेश केला किंवा उन्हाळ्यामध्ये सर्व नद्यांचे पाणी आटले तरी समुद्रामध्ये मात्र कोणताही बदल होत नाही.  समुद्र त्याच्या स्वरूपाने अचल राहतो.  तसेच ज्ञानी पुरुष सर्व काळी, सर्व अवस्थांच्यामध्ये अतिशय शांत व अविचल राहतो.

 

 

- "योगवासिष्ठ" (द्वितीय मुमुक्षुव्यवहार प्रकरण) या परमपूज्य स्वामी स्थितप्रज्ञानंद सरस्वती लिखित पुस्तकामधून, प्रथम आवृत्ति, मे २०१९   
- Reference: "
Yogavashishtha" by Param Poojya Swami Sthitapradnyanand Saraswati, 1st Edition, May 2019



- हरी ॐ




Tuesday, April 11, 2023

तपस्वी, ज्ञानी, कर्मठ, योगी | Penancer, Seeker, Orthodox, Self-Realized

 



तपसा कल्मषं हन्ति इति स्मरणात् |  तपाने पापांचा क्षय होतो.  तरी सुद्धा कोणतेही तप मर्यादित आणि अल्प फळ देणारे आहे.  याचे कारण जीवाने अनेक जन्मांच्यामध्ये अनेक पातके केलेली असल्यामुळे केवळ तापाच्या अनुष्ठानाने त्यांचा संपूर्ण नाश होत नाही.  विशिष्ट तप एखाद्या विशिष्ट पापाचा नाश करीत असल्यामुळे तपाचे फळ हे मर्यादित आहे.  केवळ तपाने सर्व पापांचे कारण अज्ञान आणि भोगवासना नष्ट होत नाही.  त्यामुळे ब्रह्मज्ञानी यतीला मिळणारे अमर्याद फळ स्वस्वरूपाची आत्मतृप्ति आणि निरतिशय शांति प्राप्त होत नाही.

 

तपस्वी अनेक प्रकारचे तपानुष्ठान करून संसारांतर्गतच राहातो.  तो तपस्वी असूनही संसारीच आहे.  तसेच कोणतेही तप हे अज्ञानजन्यच असल्यामुळे द्वैतदृष्टि किंवा भेदाची दृष्टि नाश होत नाही.  द्वैतात् हि भयं भवति |  उदरमंतरं कुरुते अथ तस्य भयं भवति |  - यत्किंचित भेदबुद्धि सुद्धा संसाराला कारण आहे.  याउलट स्वस्वरूपामध्ये स्थिर झालेला यति अज्ञानध्वंस करून परमपावन करणारी परमोच्च अद्वैताची दृष्टि प्राप्त करतो.  आत्मवित् शोकं तरति |  - आत्मज्ञानी शोकसागराला पार करतो.  म्हणून ब्रह्मज्ञानी यति तपस्वी पुरुषापेक्षा निश्चितच श्रेष्ठ आहे.

 

ज्ञानिऽभ्योपि मतोऽधिकः |  सम्यक ज्ञान प्राप्त केलेला यति ज्ञानीपेक्षा सुद्धा श्रेष्ठ आहे.  येथे ज्ञानी याचा अर्थ ज्याने शास्त्रअध्ययन केलेले आहे आणि त्यामधून त्याला फक्त शब्दबोध झालेला आहे, परंतु सम्यक ज्ञानाची दृष्टि प्राप्त झालेली नाही.  याउलट यति म्हणजे तत्त्वार्थ जाणून सम्यक ज्ञानाची अभेद दृष्टि प्राप्त केलेला जीवनमुक्त पुरुष आहे.

 

कर्मिभ्यश्चाधिको योगी |  – कर्मठ पुरुषाहूनही योगी श्रेष्ठ आहे.  कर्मठ मनुष्य नित्यनिरंतर अग्निहोत्रादि वैदिक कर्मांच्या अनुष्ठानामध्ये प्रवृत्त झालेला असतो.  त्याची वेदावर व वेदोक्त कर्मावरच श्रद्धा, निष्ठा असते.  त्याचे लक्ष फक्त ऐहिक आणि पारलौकिक फळांवरच असते.  याप्रकारची कूपमंडुक, मर्यादित दृष्टि असते.  तसेच त्याची ती द्वैताची दृष्टि असून अज्ञानांतर्गतच आहे.  तो कर्म-कर्मफळाच्या संसारामध्ये बद्ध झालेला आहे.  याउलट ब्रह्मज्ञानी सर्व कर्म-कर्मफळामधून निवृत्त झालेला, अज्ञानध्वंस करून अद्वैताची सम्यक दृष्टि प्राप्त झालेला असल्यामुळे संसारातील कर्म करूनही तो बद्ध होत नाही.  तो आत्मतृप्त आणि संतुष्ट, कृतकृत्य पुरुष आहे.  या सर्व कारणांमुळे तपस्वी, ज्ञानी आणि कर्मठ पुरुषांहून सम्यक ज्ञानवान योगी श्रेष्ठ आहे.


 

- "श्रीमद् भगवद्गीता" या परमपूज्य स्वामी स्वरूपानन्द सरस्वती लिखित पुस्तकामधून, तृतीय आवृत्ति,  डिसेंबर २००२
- Reference: "
Shreemad Bhagavad Geeta" by Param Poojya Swami Swaroopanand  Saraswati, 3rd Edition, December 2002


- हरी ॐ




Tuesday, March 14, 2023

योगभ्रष्ट पुरुष | Realization-Failed Person

 



योगभ्रष्ट म्हणजे योगमार्गापासून च्युत झालेला, किंवा अधःपतन झालेला योगी असा नाही.  तर या जन्मामध्ये श्रवणमनननिदिध्यासना करीत असताना शरीरपतनापूर्वी त्या योग्याला आत्मसिद्धि किंवा ज्ञाननिष्ठा प्राप्त होत नाही, म्हणून त्याला योगभ्रष्ट असे म्हटले आहे.  म्हणजेच त्याला याच शरीरामध्ये जीवन्मुक्तावस्था प्राप्त होत नाही.  याठिकाणी शंका येईल की, सर्व साधना करीत असून सुद्धा त्याला शरीर पडण्यापूर्वी ज्ञाननिष्ठा किंवा जीवन्मुक्तावस्था होत नाही ?

 

१) जरी साधक इंद्रियसंयमन, मनोनिग्रह करून श्रवणमनननिदिध्यासना ही साधना करीत असेल तरी सुद्धा त्याच्या मनामधील विषयभोगवासना संपूर्ण नाहीशी झालेली नसेल.  त्यामुळे अनेक प्रकारचे द्वन्द्व, रागद्वेषांचा प्रभाव, संकल्पविकल्प, कामक्रोधादि विकार निर्माण होतात.  ते ज्ञानसाधनेमध्ये सतत प्रतिबंध निर्माण करतात.  त्यामुळे साधना करूनही ज्ञाननिष्ठा प्राप्त होत नाही.

 

२) साधना करण्याची इच्छा असेल तरी रजोगुणाच्या प्राबल्यामुळे त्याचे मन सत्वगुणप्रधान नसते.  त्यामुळे तीव्र वैराग्य, जिज्ञासा आणि मोक्षेच्छा निर्माण होत नाही.  त्यामध्ये तरतमभाव दिसतो.  काही साधकांच्या अंतःकरणामध्ये अत्यंत तीव्र मोक्षेच्छा दिसते तर काहींच्या मध्ये सर्वसाधारण, तर काहींच्या मनामध्ये लुकलुकणारी असते.  त्यामुळे साधक आपापल्या कुवतीप्रमाणे साधना करीत असेल तरी त्याचे ते प्रयत्न योगनिष्ठेसाठी अपुरे पडतात.  हा दोष शास्त्राचा किंवा गुरूंचा नाही तर स्वतःमध्ये असलेल्या संस्कारांचा आहे.

 

३) साधक दैवीगुणसंपन्न, विवेकवैराग्यसंपन्न असून सत्वगुणप्रधान असतो.  त्याच्यामध्ये तीव्र वैराग्य, जिज्ञासा आणि मोक्षेच्छाही असते.  त्याप्रमाणे तो साधनाही करीत असतो.  परंतु तरी सुद्धा त्याला ज्ञाननिष्ठा प्राप्त होत नाही.  याचे कारण – प्रारब्धवशात् |  साधक टाळाटाळ न करता अत्यंत तत्परतेने श्रद्धा आणि निष्ठेने साधना करीत असेल तरी तो शरीराचे प्रारब्ध टाळू शकत नाही, बदलू शकत नाही.  ज्ञानसाधना पूर्ण होण्यापूर्वीच जर शरीराचे प्रारब्ध संपले तर त्याची साधना अपूर्णच राहाते.  त्याला ज्ञाननिष्ठा प्राप्त होत नाही.

 

योगभ्रष्ट पुरुष निश्चितपणे दुर्गतीला म्हणजेच निकृष्ट योनीला किंवा अधोगतीला जात नाही.  मोक्षमार्गामध्ये त्याची प्रगतीच होत असते.

 


- "श्रीमद् भगवद्गीता" या परमपूज्य स्वामी स्वरूपानन्द सरस्वती लिखित पुस्तकामधून, तृतीय आवृत्ति,  डिसेंबर २००२
- Reference: "
Shreemad Bhagavad Geeta" by Param Poojya Swami Swaroopanand  Saraswati, 3rd Edition, December 2002


- हरी ॐ




Tuesday, November 2, 2021

आत्मप्राप्तीच्या सात अवस्था | Seven Stages Towards Realization

 



१) जीव कृमीकीटकाप्रमाणे अत्यंत कामुक, भोगवादी, विषयासक्त असतो.  तापत्रयाने होरपळून, पश्चात्तापाने आपण जन्मभर अत्यंत अधर्माने, अनीतीने वागलो, आता तरी चांगली कर्मे व्हावीत असा विचार येतो.  धर्मकार्य करण्याची प्रवृत्ति होऊन ती वाढत जाऊन शेवटी तो धार्मिक होतो.

 

२) त्याच्या स्वैर जीवनावर आपोआपच धर्माचे नियमन होऊन त्याची पशुतुल्य वृत्ति कमी कमी होते.  इंद्रियांच्यावर काही प्रमाणामध्ये संयमन होऊन धर्मकर्मामध्ये निष्ठा प्राप्त होते.  परंतु तो धार्मिक असला तरी सकामच असतो.

 

३) सर्व विषयभोग भोगल्यानंतर आणखी काही मिळवावे असे वाटतच नाही.  त्याच्यामध्ये काहीही न मागण्याची वृत्ति निर्माण होते.  हळूहळू निष्कामतेने परमेश्वराची मनोभावे सेवा करतो.  अनेक जन्म निष्काम अनुष्ठान केल्यामुळे ईश्वराच्या कृपेने चित्तप्रसाद - चित्तशुद्धी मिळते.

 

४) वैराग्यवृत्ति निर्माण होते.  हे वैराग्य केवळ बुद्धीच्या तर्काने मिळत नसून चित्तशुद्धीचा सहज-स्वाभाविक परिपाक आहे.  विषयांच्या मर्यादा, क्षणभंगुरत्व, तसेच फोलपणा समजतो.  विषयभोगामध्ये यत्किंचित लेशमात्र सुद्धा सुख, आनंद नाही हे पुरेपूर समजते, उमजते.

 

५) विवेकजन्य वैराग्यामुळे सर्वच तुच्छ, नाशवान आहे हे समजल्यामुळे आपोआपच बुद्धिच बुद्धीला प्रश्न विचारते की, मग या विश्वामध्ये नित्य, शाश्वत, सत्य आहे का ?  असल्यास ते काय आहे ?  ते मला मिळेल का ?  त्याला अंतःकरणामध्ये शाश्वत सत्य जाणण्याची जिज्ञासा निर्माण होते.

 

६) आत्मजिज्ञासा निर्माण झाली की ती पूर्ण कशी होईल, यासाठी तो साधक प्रयत्न करतो.  परमेश्वराच्या कृपेने आणि आणि सर्व साधनेचा परिपाक होऊन त्याला गुरुप्राप्ति होते.  मागच्या जन्मामधील सर्व संस्कार जागृत होऊन गुरूंना तो नितांत श्रद्धेने अनन्यभावाने शरण जातो.

 

७) गुरुप्राप्तीनंतर खऱ्या अर्थाने त्याच्या जीवनाला दिशा, प्रेरणा मिळते.  गुरुमुखामधून शास्त्राचे श्रवण, मनन आणि अखंड निदिध्यासना करतो आणि शेवटी त्याला सम्यक ज्ञानप्राप्ति होऊन तो स्वस्वरूपामध्ये निष्ठा प्राप्त करतो.  त्याचे मन स्थिर होते.  त्याला सहजावस्था प्राप्त होते.

 

- "श्रीमद् भगवद्गीता" या परमपूज्य स्वामी स्वरूपानन्द सरस्वती लिखित पुस्तकामधून, तृतीय आवृत्ति,  डिसेंबर २००२
- Reference: "
Shreemad Bhagavad Geeta" by Param Poojya Swami Swaroopanand  Saraswati, 3rd Edition, December 2002



- हरी ॐ




Tuesday, July 6, 2021

तर्काने आत्मप्राप्ति होत नाही | Logic Cannot Lead To Self-Realization


 

अभेद दृष्टीच्या आचार्यांनी उपदेश केल्यानंतर वेदान्तशास्त्रामधून प्रतिपादन केलेल्या आत्मस्वरूपाची बुद्धि केवळ तर्काने प्राप्त होत नाही.  केवळ स्वतःच्या बुद्धीने उहापोह विचार करून प्राप्त होत नाही.  इतकेच नव्हे, तर कोणत्याही तर्काने आत्मज्ञानाचे खंडनही करता येत नाही.  तार्किक लोकांना वेदान्तशास्त्राचे परिपूर्ण ज्ञान नसल्यामुळे केवळ स्वबुद्धीलाच प्रामाण्यत्व देऊन ते पोकळ बुद्धिवाद करतात.  त्यांच्या त्या निराधार बुद्धिवादाने किंवा तर्काने वेदशास्त्रजनित आत्मबुद्धीचा निरास होऊ शकत नाही, कारण ज्याचे खंडन करावयाचे ते वेदान्तशास्त्र त्यांना पूर्णपणे माहित नाही.  म्हणून स्वतःला बुद्धिवादी समजणाऱ्या लोकांना प्रथम अध्यात्म म्हणजे काय हे समजावून घेतले पाहिजे.

 

सूक्ष्मातिसूक्ष्म असणाऱ्या आत्मस्वरूपाची प्राप्ति केवळ बुद्धीने, तर्काने होत नाही, कारण आत्मस्वरूप तर्काच्याही अतीत आहे.  वेदान्तशास्त्राचे खंडन तर्काच्या साहाय्याने करता येत नाही, कारण अनेक प्रकारचे तर्क आहेत, युक्तिवाद आहेत.  दोन तार्किक एकत्र आले की, एकजण दुसऱ्याच्या तर्काचे खंडन करतो, दुसरा तिसऱ्याचे खंडन करतो.  आत्मस्वरूपाविषयी अनेक मते, मतप्रणाली, वाद आहेत.  प्रत्येकजण माझेच कसे खरे आहे, हे सिद्ध करण्याचा प्रयत्न करतो.  या सर्व वादांच्यामधून आत्मवस्तूची सिद्धि होत नाही.  आचार्य म्हणतात – वादे वादे तत्त्वबोधः न जायते |  तर्क-वितर्क-कुतर्क करणाऱ्या लोकांना कधीही आत्मज्ञानामध्ये निष्ठा प्राप्त होत नाही.  त्यांना यथार्थ व सम्यक् ज्ञान प्राप्त होत नाही.

 

म्हणून पंडित, विद्वान पुरुषाने सुद्धा स्वतंत्रपणे, स्वबुद्धीला प्रमाण मानून ब्रह्मविचार करू नये.  स्वबुद्धीने कितीही तर्क केले, कल्पना केल्या, तौलनिक अभ्यास केला तरीही ज्ञानाची प्रगल्भता व स्पष्टता प्राप्त होत नाही.  स्वअभ्यासाने थोडेफार समजल्यासारखे वाटेल.  माहितीवजा ज्ञान मिळेल.  परंतु आत्म्याची माहिती म्हणजे आत्मज्ञान नव्हे.  आचार्यांच्या कृपेशिवाय, अनुग्रहाशिवाय आत्मज्ञान मिळणे अशक्य आहे.

 

 

- "कठोपनिषत् " या परमपूज्य स्वामी स्थितप्रज्ञानंद सरस्वती लिखित पुस्तकामधून, प्रथम आवृत्ति,  मे २०११ 
- Reference: "
Kathopanishad" by Param Poojya Swami Sthitapradnyanand Saraswati, 1st Edition, May 2011



- हरी ॐ





Tuesday, December 1, 2020

मायेचे पाच प्रतिबंध | Five Roadblocks to Realization

 


परब्रह्मस्वरूपावर त्रिगुणात्मक मायेचे आवरण आलेले आहे.  अशा या मायेला पार करणे अत्यंत कठीण आहे, कारण ही माया अनेक प्रकारचे प्रतिबंध निर्माण करते.  

 

१) विषय हाच पहिला प्रतिबंध आहे.  मनुष्य सुखासाठी पूर्णतः विषयांच्यावरच अवलंबून राहातो.  विषयांच्यामध्येच आसक्त होऊन तो विषयांचा गुलाम होतो.  विषय त्याला बद्ध करतात.  मनुष्य या विषयांच्या आकर्षणामधून सुटू शकत नाही.

२) विषयांच्या उपभोगांचा त्याग केला तरी इंद्रिये स्वस्थ बसू देत नाहीत.  बुद्धिमान, विवेकी पुरुषांची इंद्रिये सुद्धा त्याच्या मनाला खेचून विशायांच्याकडे नेतात.  त्यावेळी सर्व तत्त्वज्ञान, विवेक संपतो व मनुष्य इंद्रियांच्या स्वभावाप्रमाणे स्वैर, उच्छृंखल वर्तन करतो.  

३) इंद्रियांच्यावर काही प्रमाणात संयमन केले, तरीही मन हा तिसरा प्रतिबंध आहे.  विषयांसाठी मन व्याकूळ होते.  विषय मिळाले नाहीत तर ते चिडखोर, क्रोधाविष्ट होते.  असे मन शास्त्रश्रवणामध्ये एकाग्र, तल्लीन, तन्मय होऊ शकत नाही.  नव्हे शास्त्रश्रवणासाठी मन उपलब्धच होत नाही.  

४) विषयांचे आकर्षण कमी केले, इंद्रिये व मन यांचे काही प्रमाणात नियमन केले, तरीही अंतःकरणामध्ये विषयांच्या सूक्ष्म भोगवासना असतात.  वरवरच्या स्थूल कामना गळून पडल्या की, या सूक्ष्म भोगवासना उफाळून बाहेर येतात.  संकल्प निर्माण करतात.  मनाला अस्वस्थ, व्याकूळ करतात आणि पुन्हा विषयभोगामध्येच प्रवृत्त करतात.  

५) या सर्व प्रतिबंधांना पार केले तरी सर्वात शेवटचा प्रतिबंध म्हणजे ‘अहंकार’ होय.  ज्ञानग्रहण करण्यामध्ये अहंकार आणि अहंकारामधून निर्माण झालेल्या कल्पना हा फार मोठा प्रतिबंध आहे.  त्यामुळे ज्ञान घेत असताना सतत द्वंद्व निर्माण होऊन ज्ञान आत्मसात होत नाही.  अहंकार मनुष्याला समर्पण होऊ देत नाही.

 

मायेने निर्माण केलेल्या अशा प्रतिबंधांच्यामुळे आपल्याजवळच तो आनंदाचा सागर असूनही आपल्याला त्याची प्रचीति येऊ शकत नाही.  अशी योगमाया अत्यंत सामर्थ्यशाली असून ती मोहजाल पसरते.  अनेक युक्त्या करते.  अनेक प्रकारांनी जीवांना भुलविते, खेळविते, नाचविते, नजरबंदी करते.  कोणालाही परमेश्वराच्या जवळ जाऊ देत नाही.  जणु काही ती माया सर्व जीवांची परीक्षा घेते.  परमेश्वरच त्या मायेला परीक्षा घेण्याची आज्ञा देतो.  

 

- "श्रीमद् भगवद्गीता" या परमपूज्य स्वामी स्वरूपानन्द सरस्वती लिखित पुस्तकामधून, तृतीय आवृत्ति,  डिसेंबर २००२
- Reference: "
Shreemad Bhagavad Geeta" by Param Poojya Swami Swaroopanand  Saraswati, 3rd Edition, December 2002


- हरी ॐ